Ugotujmy zmiany w światowej kuchni
Grace Loumo, Margaret Prescod,
Danny Glover, Selma James, Nina Lopez, Andaiye
„Opieka nad innymi wymaga ogromnego zestawu umiejętności i jest związana z nieskończoną liczbą czynności i okoliczności. Takich jak gotowanie, robienie zakupów, sprzątnie i pranie, uprawa roślin, doradzanie i pocieszanie, opiekowanie się i uczenie, dyscyplinowanie i wzmacnianie, walka i wprowadzanie pokoju. Ta ciężka usługowa praca, prowadzenie domu także na poziomie emocji, w bardzo różnych okolicznościach, jest wykonywana zarówno w domu, jak i poza nim”
„Jesteśmy pierwszymi, które bronią tych, którymi się opiekujemy. To zwykle kobiety – matki, żony, partnerki, siostry, córki, wnuczki i ciotki – są siłą napędową kampanii na rzecz sprawiedliwości, niezależnie od tego, czy jesteśmy w nich widoczne czy nie”. Selma James
Globalny Strajk Kobiet (Global Women’s Strike) powstał po to, aby walczyć o finansowe i społeczne uznanie nieopłacanej pracy wykonywanej przez kobiety na rzecz ich rodzin, oraz o zwrot pieniędzy wydawanych na działania wojskowe.
Kwestia nieopłacanej pracy kobiet weszła na międzynarodową wokandę podczas konferencji ONZ inicjującej „Dekadę Kobiet”, która odbyła się w Mexico City w 1975 roku. W 1980 r. Międzynarodowa Organizacja Pracy (International Labour Organisation) podała, że kobiety wykonują 2/3 pracy na świecie, podczas gdy otrzymują tylko 5% dochodów. W 1985 roku, ONZ zgodził się wprowadzić do krajowych statystyk dane nt. pracy wykonywanej przez kobiety w domach, gospodarstwach rolnych i na rzecz lokalnych społeczności. W wielu krajach świata praca domowa kobiet łączy się z pracą na roli i ochroną środowiska. Kobiety produkują 80% żywności konsumowanej w Afryce i na Karaibach. W Azji 90% pracowników pól ryżowych to kobiety, a w Ameryce Łacińskiej kobiety wypracowują 50% dochodów w obszarach wiejskich i pracują przy produkcji żywności.
Podczas konferencji w Pekinie w 1995 r. udało się ostatecznie wywalczyć zasadę, że nieopłacana praca będzie mierzona i wyceniona na poziomie krajowym. Był to punkt zwrotny na skalę światową. Trynidad i Tobago wprowadziły ten przepis w 1996 r., Hiszpania w 1998, Katalonia w 2005. Ale w 1999 r. Wenezuela wyznaczyła nowy standard. Artykuł 88 wenezuelskiej konstytucji mówi że:
„Państwo gwarantuje równość kobiet i mężczyzn w ich prawie do pracy. Państwo uznaje pracę domową jako działalność gospodarczą, która tworzy wartość dodaną i społeczne dobra oraz zasoby. Gospodynie domowe mają prawo do opieki społecznej.”
Artykuł 14 Ustawy nt. prawa do ziemi nadał priorytet w nadawaniu ziemi gospodarstwom prowadzonym przez kobiety i uprawnił matki z małymi dziećmi i kobiety w ciąży do otrzymywania pomocy żywnościowej.
Trzy etaty, równe płace i wsparcie mężczyzn.
Sytuacja ekonomiczna zmusza wiele kobiet do pracy na 2 lub 3 etaty – podejmowania pracy płatnej oprócz pracy wykonywanej w domu. W większości zawodów kobiety zarabiają mniej niż ich koledzy, nawet wtedy gdy wykonują dokładnie tę samą pracę. Bardzo często jesteśmy przydzielane do pracy podobnej do tej, którą wykonujemy w domu. Wiele z tych prac wymaga dużych umiejętności ale nie przekłada się to na wysokość wynagrodzenia, a status naszej pracy zawodowej jest obniżany poprzez niski status nieopłacanej pracy, którą wykonujemy w domu.
Aby zlikwidować wreszcie seksistowską różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn na całym świecie prowadzimy kampanie na rzecz równej płacy za równą pracę. Założenie „równe wynagrodzenia dla kobiet i mężczyzn za pracę o tej samej wartości” jest obecnie międzynarodowym standardem (artykuł 2.1, Konwencji o Równej Płacy, Międzynarodowej Organizacji Pracy z 1951 r.) ale nie zostało wdrożone.
Feministki uznały prawo do aborcji za ważniejsze od przeładowania pracą, od biedy i równości płac. Jeśli uda się wprowadzić zapisy prawne uznające pracę domową za społecznie i gospodarczo wartościową, tym samym zapewni się kobietom, poczynając od matek, że nie będą otrzymywały najniższych wynagrodzeń, najniższych emerytur, będą miały prawo do opieki zdrowotnej, opieki nad dziećmi i opieki społecznej. Podniesie to status kobiet i ich uprawnienia.
Wielu mężczyzn zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo są uzależnieni od pracy kobiet poczynając od ich matek. Wielu z nich zgadza się również ze stwierdzeniem, że nierozliczanie jej utrzymuje tradycyjne podziały między płciami.
Podniesienie statusu pracy domowej wzmocniłoby pozycję kobiet i umożliwiłoby żądanie od mężczyzn, aby wzięli swoją część odpowiedzialności i również zajęli się pracą domową!
Światowy Strajk Kobiet 2007
GWAŁT, RASA I PROSTYTUCJA
Kampania na rzecz sprawiedliwości w XXI wieku
Gazeta 2006:
Wenezuela: przenoszenie rewolucji kobiet do Europy i
USA
Wywiad z Hugo Chavezem, „prezydentem biednych”
Rząd oparty na
aktywności zwykłych ludzi
Los Angeles – historyczne
spotkanie
Chavez: nasz dług
wobec Haiti
Katrina: Usuwanie seksizmu i rasizmu
India: Kobiety Dalit i Tribal wspierają się
Szkoły służą nauce,
nie wojnie
Uganda: Inwestujmy w
wodę, nie w wojnę
Jak kobiety w Gujanie
przetrwały Wielką Powódź
Irlandia: Propozycja
zmian w konstytucji
Kobiety
niepełnosprawne to też pracownice
Peru: Osoby pracujące jako
pomoce domowe działają na rzecz wdrożenia nowego prawa
Filipiny: Dlaczego
zrezygnowałem z pracy w przemyśle farmaceutycznym
Pracownice sex
biznesu przeciwko biedzie i kryminalizacji
Terror gwałtów i ataków na
tle rasowym
Samopomoc przeciwko
aresztowaniom i deportacjom
Nie dla wojny! Nie dla
zakazu protestów w centrum Londynu!
Odmowa zabijania lub
bycia zabitym
Mehmet Tarhan – Z dumą
powiedziałem „nie”
Zatrzymać świat i zmienić go
Rozmowa z działaczkami międzynarodowej sieci Global Women’s Strike
Recykling Ideinr 7 (jesień
2005)